Home                       Contact       Aanmelden Nieuwsbrief               InnovationHub

  Plus interview            Passionate People           Blikvangers           Video           Columns
   Innovatie
   Mobiliteit
   Nieuwe Economie
   Nieuw Organiseren
Interview met Ivo de Nooier, Director Luris

‘Universiteiten hebben altijd een plek gehad omdat ze vrijheid bieden’

Maatschappelijke benutting van kennis is het doel. Dat doel dient de Universiteit al heel lang, oorspronkelijk via onderwijs aan studenten en later via publicaties van onderzoek aan andere onderzoekers. Inmiddels is daar benutting door commerciële partners als kanaal bijgekomen. In al die interacties staat kennis delen op een voor het publiek nuttige manier centraal. De maatschappij verwacht nu van de universiteiten dat wij bijdragen aan maatschappelijke verbetering, innovatie aanjagen en dat gebeurt vandaag de dag door en met bedrijven. Kennisvalorisatie is dus benutting door bedrijven en professionele partners, als derde deur van de universiteit richting de maatschappij.

U bent begonnen aan een nieuwe uitdaging, wat ziet u als de grootste uitdaging of kans?

De uitdaging is de academische wereld en de commerciële wereld beter verbinden. Er zijn zoveel mooie voorbeelden van samenwerking die leiden tot kennisbenutting en financiële en maatschappelijke waarde. Maar er zijn nog erg veel spraakverwarringen en misverstanden die kansen teniet doen.

Hoe organiseert u kennisvalorisatie?

Centraal staat voor mij persoon. Door de aard van wetenschap, onderzoek vrijheid en individuele concurrentie, beginnen we vaak met de mogelijkheden en ambities van de onderzoeker. Maar naast interessante ideeën moet zij/hij kunnen samenwerken met een partner. En voor ons zijn dat partners uit andere werelden en met andere cultuur en gewoontes. Kortom, wij kijken kritisch naar de persoon en als we het vertrouwen hebben dat wij samen met hen goede gesprekken met bedrijven kunnen voeren, zoeken we die er bij. En voor de keuze in die relatie geldt uiteraard ook dat zij begrip moeten hebben voor de wereld van de onderzoeker. Over en weer respect voor de ander zijn doelen en wereld, dat is een belangrijk ingrediënt. Uiteindelijk vereist effectieve kennisvalorisatie een intensiever en langdurig contact en dat vereist vertrouwen en begrip.

Heeft Luris ook samenwerkingsverbanden met andere universiteiten?

Wij faciliteren (met name onderzoeks)samenwerkingen met andere universiteiten. Daarnaast zijn de valorisatiecentra aan de Nederlandse universiteiten onderling goed verbonden. Door de relatief korte historie van deze centra en de gedeelde uitdagingen (en het nomadische bestaan van vele onderzoekers) is goede samenwerking van belang. We werken ook steeds meer samen zowel op inhoudelijk als op beleidsmatig vlak. Er is bijvoorbeeld inmiddels een richtsnoer voor omgaan met Intellectueel Eigendom bij startups dat door alle bij onderzoek betrokken organisaties (VSNU, NFU, KNAW en NWO) is onderschreven. Ik verwacht dat deze trend in de toekomst alleen maar sterker wordt.

Is kennisvalorisatie steeds meer een noodzaak voor de universiteiten?

Ja, niet enkel omdat het waardevol is voor de maatschappij ook onderzoek financiers zoals de Europese Unie, NWO of het Koning Wilhelmina Fonds vragen onderzoekers om uit te leggen hoe beoogde resultaten impact hebben. Hoewel het natuurlijk onderzoek is en de antwoorden op dergelijke vragen speculatief zijn, is het goed dat er over wordt nagedacht. Hierbij zie je overigens ook direct de uitdaging die veel onderzoekers voelen bij het verbinden van hun eigen wereld met die van de financier. Hoe concreet moet je en kan je zijn? Wat is de vraag achter de vraag? In veel gevallen denken onderzoekers dat hen gevraagd wordt de toekomst te voorspellen terwijl de financier op zoek is naar een ambitie en een richting.

De meeste bedrijven werken liever met een enthousiaste onderzoeker die meedenkt dan aan een goed wetenschappelijk idee dat is uitgewerkt op papier




Hoe bepaal je of er valorisatiepotentieel zit in een onderzoek?

Potentieel heeft te maken met onderzoek en met de houding van de onderzoeker. Het eerste is een ‘qualifier’ maar het tweede is de ‘discriminator’. Weinig onderzoek vertaalt zich één-op-één in een toepassing. En in de meeste gevallen waarbij het doel duidelijk is, is er een lange weg te gaan. Die weg zal vaak door een commerciële partner bewandeld worden. Hoewel je niet weet welke hindernissen je moet overwinnen, weet iedereen dat ze komen en om dan de onderzoeker te kunnen betrekken die meedenkt, is het meest waardevol. De meeste bedrijven werken liever met een enthousiaste onderzoeker die meedenkt dan aan een goed wetenschappelijk idee dat is uitgewerkt op papier.

Innovatie vraagt ook een nieuwe mentaliteit en anders kijken. Dat kan behoorlijk botsen met wetenschappelijk onderzoek. Hebben universiteiten nog een grote slag te maken?

Universiteiten hebben altijd een plek gehad omdat ze vrijheid bieden. Dat is geen grenzeloze vrijheid, de concurrentie is heftig maar vooral op individueel niveau. Ik denk dat die vrijheid kan worden benut om de vragen uit de maatschappij te helpen beantwoorden. Die interactie zal voor degenen bij wie dat past, gestimuleerd door financiering, de nieuwe mentaliteit stimuleren. Daarvoor bieden de eigen waarden van universiteiten de ruimte. Ik denk dat universiteiten een slag aan het maken zijn. Die slag ligt ook in grote mate bij hoe de maatschappij tegen wetenschap aan kijkt. En juist omdat wetenschap internationaal is, is dat iets dat zich ontwikkelt over tijd. En de vraag is ook over innovatie als zodanig iets is dat de universiteit zelf moet doen. Mijn overtuiging is dat innovatie gaat over kennis benutten in een bepaald kader, dat vereist dus per definitie multidisciplinaire aanpak. Dat is een dynamisch proces en waar de maatschappij vandaag de dag vooral voor naar bedrijven kijkt. Goede verbindingen en meewerken aan de benutting van kennis zijn daarbij rollen die de universiteit uiteraard wel op kan en moet pakken.

Bij samenwerking kunnen ook verkeerde (financiële) incentives de oorzaak zijn van gebrekkige kennisvalorisatie. Wat is uw ervaring?

Financiële incentives spelen voor wetenschappers zelden een grote rol. Hoewel niemand het vervelend vind om geld te verdienen, zie je dat de meeste wetenschappers hun aanspraak op persoonlijke inkomsten laten varen. Vrijwel alle academische centra geven bijvoorbeeld uitvinders een aanspraak op een deel van de netto opbrengst van exploitatie van hun uitvinding, echter dit geld wordt vrijwel altijd gebruikt voor onderzoek of daar aan gerelateerde kosten. Die gewoonte zie je overigens internationaal ook. Daarmee is niet gezegd dat botsingen van incentives niet kunnen optreden. Zeker vandaag de dag is het van belang transparant te zijn en dat botsende belangen worden vermeden. Dergelijke botsingen raken niet alleen de betrokken wetenschapper maar ook de instelling en de wetenschap.

Veel grote bedrijven worstelen ook met het thema innovatie. Waarom is innovatie zo moeilijk?

Innovatie is meestal een kwestie van kansen zien buiten de gebaande paden en ieder grote instelling heeft zijn gebaande paden. Wat ik binnen Unilever heb gezien is in veel gevallen niet anders dan wat ik bij de universiteit zie. Taal en cultuur verschillen maar grote organisaties stimuleren compliance en belonen dat ook. Daarbuiten treden roept weerstand op, brengt risico met zich mee en vraagt mensen om te kiezen anders te doen dan hun omgeving. Mensen zoeken meestal naar de weg van de minste weerstand. Als die gebaande paden er niet zijn, is de barrière lager. Om die reden is een kleine organisatie naar mijn idee beter in staat om te gaan met de noodzakelijke dynamiek van innovatie.

Juli, 2016
www.plusbusiness.nl



   Duurzaam Dossier
   In Beeld
   Innovatie Modellen





  Plusbusiness.nl
  Over Plusbusiness.nl
  InnovationHub
  Contact
  Redactie
  Uitgever
  Nettiquette
  Disclaimer
  Persberichten
  Vrijwilligers


  Specials
  Leestafel
  Zeven wetten voor
    innovatie

  Bachelor Master Prijs
  Rondetafelgesprek
  Rondvraag


  Tools
  Kaizen
  Milieubarometer
  Ladder van Lansink
  Innovatiestijlquiz


  Infographics
  Kritieke grondstoffen
  Global resources stock
    check

  Human Development
    Index

  Kondratieff-golven
  Toekomstige
    technologische
    ontwikkelingen

  Ellen MacArthur
  Categorieën
  Innovatie
  Mobiliteit
  Nieuwe Economie
  Nieuw Organiseren
  Passionate People
  Blikvangers
  Video
  Duurzaam Dossier
  In Beeld
  Innovatie Modellen
  3d Printing
  Grondstoffen Strategie
  Deeleconomie
  Integrated Reporting
  Upcycling


  Columns
  Strategische Marketing
  Crowdfunding
  Klantgedreven Innoveren
  Partnershappen
  CSR Issues
  De Consumens
  Boeiend?


  Links
  Global Innovation Index
  Sustainable Society Index
  Gemeentelijke
    Duurzaamheids Index

  Plus interview
  Jacques Pijl
  Hester Klein Lankhorst
  Suze van der Meulen
  Roland Amoureus
  Wiebrand Kout
  Ton Van ’t Noordende
  Chris Heutink
  Tom Oostrom
  Ivo de Nooier
  Theo Voskuilen
  Merijn Everaarts
  Stientje van Veldhoven
  Taco Carlier
  Karel Luyben
  Rob van Gijzel
  Jacqueline Cramer
  Bas Ruter
  Femke Groothuis
  Felix Janszen
  Frank van Ooijen
  Herman Hoving
  Ewald Breunesse
  Ton van der Giessen
  Stef Kranendijk
  Max Remerie
  Henk de Bruin
  Hans Kwaad
  Marga Hoek
  André Veneman
  Gerald Schotman
  Marco van Gelder
  Thomas Rau
  Ton van Keken
  Sander Tideman
  Ruud Koornstra

  Volg Plusbusiness.nl


  Afmelden nieuwsbrief

   Facebook

   Twitter

   LinkedIn


  Innovatie Modellen
  Stacey Martix
  Het Ansoff model
  Concurrentiestrategieën
    van Porter

  The Lean Startup methode
  Design Thinking
  Het model van Knoster
  Innovatieradar
  Strategische innovatie
  Zes denkhoeden van De Bono
  Het Belbin model
  Het Nonaka model
  Clusterradar